အလုပ်ရှာရတာ လွယ်ကူလှတဲ့အရာတော့မဟုတ်ပါဘူး။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် အလုပ်ရဖို့အတွက်ရှာရတဲ့ကြာချိန်ဟာ ခြောက်ပတ်လောက်ကြာတတ်ပါသတဲ့။ ဒါဟာ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်ခြင်း တွေကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ။ အလုပ်ရှာရတာကိုက ကြိုးဝိုင်းထဲမှာထိုးသတ်နေရသလို အလုပ်သမားချင်း အရည်အချင်းတွေကိုယ်စီနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်ထိုးသတ်နေရပြီး ချားလ်ဒါဝင်ရဲ့ သီအိုရီလို ထိုက်တန်သူသာ ရှင်ကျန်စမြဲ ဖြစ်လာပါတယ်။
အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေတော့မယ်ဆိုရင် မသိမဖြစ်သိထားသင့်တဲ့ protocol လေးတွေရှိပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့....
အခွင့်အလမ်းလိုမျိုး အလုပ်အကိုင်ဂျာနယ်တွေက လုပ်ငန်းရှင်နဲ့ အလုပ်သမားတွေချိတ်ဆက်ပေးတဲ့နေရာတွေပါပဲ။ အဲဒီဂျာနယ် တွေထဲမှာ မိမိရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့အလုပ်ခေါ်စာတွေ တွေ့ရတတ်ပြီး အဲဒီဂျာနယ်တွေကတဆင့် အလုပ်ရသွားသူတွေလည်း အများကြီးပါပဲ။
အခုဆိုရင် အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီတွေ အများကြီးပါပဲ။ တချို့က သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်အလိုက် ခွဲထားပေမယ့် (နည်းပညာဆို နည်းပညာအလုပ်တွေခေါ်တဲ့ အေဂျင်စီ၊ မားကက်တင်းဆို မားကက်တင်းနဲ့ဆိုင်တဲ့အေဂျင်စီ) တချို့ကတော့ အလုပ်မှန်သမျှတင်ပေးထားတတ်ပါတယ်။ နောက်ပြီး သူတို့ဆီမှာ မိမိရဲ့ CV တင်ထားရင် အလုပ်ရှင်တွေအလုပ်ခေါ်စာပို့လာတိုင်း ခင်ဗျားရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ကိုက်မကိုက်စစ်ဆေးပြီး အလုပ်ရှင်ဆီ အင်တာဗျူးပို့ပေးမှာပါ။

အလုပ်အကိုင်ပြပွဲတွေဟာလည်း မကြာခဏလုပ်လေ့ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတလေ အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီတွေက ကြီးမှူးကျင်းပပေးတတ်ပြီး တစ်ခါတလေ ကုမ္မဏီကြီးတွေ ပူးပေါင်းကျင်းပတတ်ပါတယ်။ အဲဒီပွဲတွေကိုတက်ရောက်ပြီး မိမိရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ကိုက်ညီတဲ့ အလုပ်တွေကို ရွေးချယ်လျှောက်ထားနိုင်ပါတယ်။ တစ်ခါတည်း တွေ့သမျှအလုပ် CV လိုက်တင်ထားပြီး အင်တာဗျူးခေါ်တော့မှ ဘာကိုရွေးမလဲ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။
Facebook လို၊ LinkedIn လိုလူမှုကွန်ရက်တွေပေါ်ကနေ အလုပ်ရှာတဲ့သူတွေဟာလည်း တနေ့တခြားများပြားလာပါတယ်။ Jobvite ရဲ့ဆာဗေးအရဆိုရင် အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေသူ (၆၇) ရာခိုင်နှုန်းလောက်က Facebook ပေါ်မှာ အလုပ်ရှာတတ်ကြပါသတဲ့။ နောက်ပြီး ကုမ္မဏီတစ်ခုရဲ့အလုပ်သမားရှာဖွေရေးမှာ အဓိကတာဝန်ရှိတဲ့ HR ဝန်ထမ်းတွေကလည်း LinkedIn လိုမျိုး လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ အလုပ်သမားရှာဖွေ တတ်ကြပါတယ်တဲ့။ LinkedIn က ဒီနိုင်ငံမှာအသုံးသိပ်မများသေးပေမယ့် အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေမယ်ဆိုရင်တော့ LinkedIn က Facebook ထက် လောလောဆယ်ပိုကောင်းနေပါတယ်။
အလုပ်အတွေ့အကြုံရှိပြီးဝန်ထမ်းတွေကတော့ သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်ထဲမှာ အသိမိတ်ဆွေတွေရှိထားပြီး အလုပ်ရှာဖွေတဲ့အခါ အသိမိတ်ဆွေတွေကို အကူအညီတောင်းခံတတ်ပါတယ်။ အဲဒါကို networking လို့ခေါ်ပါတယ်။ networking ကောင်းတဲ့သူ (အသိမိတ်ဆွေပေါတဲ့သူ) အတွက် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းမရှားပါဘူး။
Personal Branding လုပ်ခြင်းဟာ ဒီနိုင်ငံမှာတော့ သိပ်ခေတ်မစားသေးပါဘူး။ သူ့ရဲ့သဘောသဘာဝက မိမိရဲ့အရည်အချင်းတွေကို အများသိအောင်ကြေငြာထားပြီး မိမိက အလုပ်ရှင်ကိုလိုက်မရှာဘဲ မိမိကို အလုပ်ရှင်က လိုက်ရှာစေတာပါ။ ဒီနည်းလမ်းကတော့ သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်မှာ ဆရာတစ်ဆူအဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်သူတွေမှ လုပ်ဖို့ အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်။ တချို့ဆို မိမိရဲ့ Personal Branding အတွက် သီးသန့်ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တစ်ခုထောင်ထားတတ်ပြီး လူမှုကွန်ရက်တွေကတော့ personal branding လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာတွေပါပဲ။
ဒီခေတ်ကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင်ဝက်ဘ်ဆိုဒ်မရှိတဲ့ ကုမ္မဏီရှားပါလိမ့်မယ်။ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ကုမ္မဏီရဲ့ထုတ်ကုန်ပစ္စည်းတွေ အကြောင်း၊ ကုမ္မဏီရဲ့ပန်းတိုင်တွေအကြောင်း ဖောက်သည်တွေသိအောင် ပြောပြဖို့အတွက်သာမက ဝန်ထမ်းရှာဖွေရာမှာလည်း အသုံးဝင်ပါတယ်။ ကုမ္မဏီတော်တော်များများက ဝန်ထမ်းအရေးပေါ်လိုပြီဆိုရင် အေဂျင်စီတွေ၊ လူမှုကွန်ရက်တွေပေါ်တင်မက မိမိတို့ရဲ့ ကုမ္မဏီဝက်ဘ်ဆိုဒ် ပေါ်မှာလည်း ကြော်ငြာတင်လေ့ရှိပါတယ်။
Source: careeraddict
Share